Ακόμα δεν είχα τελειώσει το στρατό. Είπα ένα ψέμα ότι είχα εξετάσεις στο πανεπιστήμιο και μου έδωσαν 14 ημέρες άδεια για να ...διαβάσω.
Που μυαλό για διάβασμα. Πήρα ένα πρόχειρο (τότε πρόχειρο) φίλο και σταματήσαμε στο τουριστικό γραφειάκι της γειτονιάς.
-Που θα πάνε τα παλικάρια;
Μας ρώτησε βαριεστημένα ο χοντρός ιδιοκτήτης.
-Μαρόκο, απάντησα με προσπάθεια να μή δείξω πόσο ιδιαίτερο ήταν για μένα.
-Καζαμπλάνκα; Ξαναρώτησε ο χοντρός.
Ούτε που ήξερα ότι η Καζαμπλάνκα ήταν στο Μαρόκο. Και μια και δυο προσγειωθήκαμε στην Καζαμπλάνκα. Ούτε που ξέραμε τι μας γινόταν. Κυκλοφορούσαμε στους δρόμους χωρίς προορισμό και χωρίς να ξέρουμε τίποτα. Να ένα κακά οργανωμένο ταξίδι σκέφτηκα. Το πρώτο βράδυ τριγυρνάγαμε σε κακόφημα σοκάκια της Καζαμπλάνκα. Μια πόλη βγαλμένη απο κόμικς. Με βρωμιά με κίνηση τρομερή. Τζάμπα περιμέναμε τα εξωτικά μέρη με τα ωραία φρούτα και τις ωραίες χορεύτριες.
Χάλια είναι εδώ Σταύρο, του είπα στο ξημέρωμα της τρίτης ημέρας. Δεν κατηφορίζουμε προς Μαρακές που έχει και φήμη. Κατευθείαν μπήκαμε στην πρώτη Hertz, νοικιάσαμε αυτοκίνητο και μετά από ένα ταξίδι 5 ωρών φτάναμε Μαρακές.
Άλλος κόσμος. Υπέροχα όλα. Και τα εξωτικά και οι ωραίες χορεύτριες και όλα. Το πρώτο βράδυ γνωρίσαμε δύο Μαροκινές κοπελίτσες. Ακόμα θυμάμαι τα ονόματά τους. Λεϊλα και Νάουαλ. Ο Σταύρος ερωτεύτηκε τη Λεϊλα. Να την πάρω μαζί Ελλάδα ρε μαλάκα? Συνέχεια αυτό με ρώταγε. Τι λες ρε μεγάλε? Και τι θα την ταϊζεις? Πασατέμπο? Ήταν η μόνιμή μου απάντηση.
Η άλλη η Νάουαλ δε μίλαγε λέξη Αγγλικά. Είπε στη φίλη της να μου πει να τα φτιάξουμε. Μόνο γυναίκα δεν ήθελα τότε.
Κάτσαμε σε ένα παραδεισένιο ταξίδι που ούτε μια στιγμή τότε δεν καταλάβαμε πόσο καλά περνάγαμε και γυρίσαμε 13 (συμβολικό είναι το νούμερο?) μετά στην Αθήνα. Μας περίμενε και τους 2 το ραντεβού με τη μεσοαστική ζωή.
Κι όμως ούτε που φανταζόμουνα ότι 5 χρόνια μετά θα τα είχα μηδενίσει πάλι όλα.
Αρχίζουμε...
