Αναζητώντας το καλύτερο ταξίδι μου...

Πολλές φορές έxω αναρωτηθεί για το ποιο είναι το ομορφότερο ταξίδι που έχω κάνει. Πλέον έχω αποφασίσει και μάλλον καταλήξει ότι δε θα τη βρω ποτέ την απάντηση. Κι αυτό γιατί όλα τα ταξίδια έχουν κάτι το παραπάνω από τα άλλα και ταυτόχρονα κάτι το παρακάτω από τα άλλα.

Μάλλον ο μόνος διαχωρισμός που μπορεί να γίνει αφορά το πόσο έκανε ένα ταξίδι την καρδιά μου να κουνηθεί. Να νιώσει πως δεν έχω δει τίποτα στον κόσμο ακόμα. Να δω ότι έχω ακόμα πολλά. Ναι αυτί είναι τελικά.

Τα ταξιδιά ξεχωρίζουν σε αυτά που σε κάνουν να νιώσεις λίγοταξιδεμένος η πολυταξιδεμένος.

Τα πρώτα είναι αυτά που αξίζουν κάτι παραπάνω

Τα ταξίδια μέσα μου. Αύγουστος 2001 Μαρόκο

Ακόμα δεν είχα τελειώσει το στρατό. Είπα ένα ψέμα ότι είχα εξετάσεις στο πανεπιστήμιο και μου έδωσαν 14 ημέρες άδεια για να ...διαβάσω.

Που μυαλό για διάβασμα. Πήρα ένα πρόχειρο (τότε πρόχειρο) φίλο και σταματήσαμε στο τουριστικό γραφειάκι της γειτονιάς.

-Που θα πάνε τα παλικάρια;
Μας ρώτησε βαριεστημένα ο χοντρός ιδιοκτήτης.

-Μαρόκο, απάντησα με προσπάθεια να μή δείξω πόσο ιδιαίτερο ήταν για μένα.

-Καζαμπλάνκα; Ξαναρώτησε ο χοντρός.

Ούτε που ήξερα ότι η Καζαμπλάνκα ήταν στο Μαρόκο. Και μια και δυο προσγειωθήκαμε στην Καζαμπλάνκα. Ούτε που ξέραμε τι μας γινόταν. Κυκλοφορούσαμε στους δρόμους χωρίς προορισμό και χωρίς να ξέρουμε τίποτα. Να ένα κακά οργανωμένο ταξίδι σκέφτηκα. Το πρώτο βράδυ τριγυρνάγαμε σε κακόφημα σοκάκια της Καζαμπλάνκα. Μια πόλη βγαλμένη απο κόμικς. Με βρωμιά με κίνηση τρομερή. Τζάμπα περιμέναμε τα εξωτικά μέρη με τα ωραία φρούτα και τις ωραίες χορεύτριες.

Χάλια είναι εδώ Σταύρο, του είπα στο ξημέρωμα της τρίτης ημέρας. Δεν κατηφορίζουμε προς Μαρακές που έχει και φήμη. Κατευθείαν μπήκαμε στην πρώτη Hertz, νοικιάσαμε αυτοκίνητο και μετά από ένα ταξίδι 5 ωρών φτάναμε Μαρακές.

Άλλος κόσμος. Υπέροχα όλα. Και τα εξωτικά και οι ωραίες χορεύτριες και όλα. Το πρώτο βράδυ γνωρίσαμε δύο Μαροκινές κοπελίτσες. Ακόμα θυμάμαι τα ονόματά τους. Λεϊλα και Νάουαλ. Ο Σταύρος ερωτεύτηκε τη Λεϊλα. Να την πάρω μαζί Ελλάδα ρε μαλάκα? Συνέχεια αυτό με ρώταγε. Τι λες ρε μεγάλε? Και τι θα την ταϊζεις? Πασατέμπο? Ήταν η μόνιμή μου απάντηση.

Η άλλη η Νάουαλ δε μίλαγε λέξη Αγγλικά. Είπε στη φίλη της να μου πει να τα φτιάξουμε. Μόνο γυναίκα δεν ήθελα τότε.

Κάτσαμε σε ένα παραδεισένιο ταξίδι που ούτε μια στιγμή τότε δεν καταλάβαμε πόσο καλά περνάγαμε και γυρίσαμε 13 (συμβολικό είναι το νούμερο?) μετά στην Αθήνα. Μας περίμενε και τους 2 το ραντεβού με τη μεσοαστική ζωή.

Κι όμως ούτε που φανταζόμουνα ότι 5 χρόνια μετά θα τα είχα μηδενίσει πάλι όλα.

Αρχίζουμε...

Tα ταξίδια μέσα μου

Πάντα έλεγα πως ο καλύτερος τρόπος για να αλλάζεις το μέσα σου είναι να βλέπεις τα γύρω σου διαφορετικά. Αλήθεια πόσο δύσκολο είναι να τα βλέπεις όλα διαφορετικά. Εκτός και αν... όντως είναι διαφορετικά.

Μα και τι είναι διαφορετικό γύρω μας θα μου πεις. Ε λοιπόν εγώ λέω ότι διαφορετικό είναι εκείνο που έχει φτιαχτεί από διαφορετικούς ανθρώπους με διαφορετική ανατροφή. Το ξένο. Το εξωτερικό στην περίπτωση μου.

Όταν ταξιδεύεις όλα τα γύρω είναι τόσο νέα που κι εσύ γίνεσαι σαν πιτσιρικάς που θες να αρχίσεις να εξερευνείς τα πάντα από την αρχή.

Από αυτό το blog λοιπόν θα δίνω πληροφορίες ταξιδιών.Για όλα τα μέρη που έχω πάει. Και δεν είναι λίγα.

Καλή μου αρχή. Καλό σας ταξίδι.....